een containerschip vaart langs

Hallo blogvolgers,

Inderdaad, zoals u op deze eerste foto ziet, vaart er zo nu en dan een groot containerschip door het Van Harinxmakanaal langs mijn flatwoning. Het is zo'n groot schip en het ligt zo diep in het water dat ik soms denk dat de kiel misschien wel over de bodem van het kanaal zal schrapen of dat het water over de rand van het kanaal zal stromen. Maar blijkbaar valt dat wel mee. Al het lijkt me wel zaak om het Van Harinxmakanaal voor dit soort schepen eens flink uit te baggeren en de diepgang aanzienlijk te vergroten.

Curieus bij dit containerschip is de naam: Lahringen, geregistreerd in Harlingen. En dat laatste is wel logisch bij zo'n naam. Iedereen met enige literaire kennis weet dat dit de naam van een fictief stadje is, waar de bekende Nederlandse schrijver Simon Vestdijk verscheidene van zijn Anton Wachter-romans had gesitueerd. Simon Vestdijk (1898-1971) was geboren in Harlingen. Hij had de letters van de naam van zijn geboortestad door elkaar gehusseld en herschikt tot Lahringen. Rechtsklik maar op de foto voor een vergroting; dan kunt u de naam op de boeg van het schip lezen.

Overigens is dit niet het enige containerschip dat ik de afgelopen paar jaren langs heb zien varen. Er zijn er meer. Maar ik heb de Lahringen wel het vaakst voorbij zien komen.

Sinds juli 2012 is de containerterminal in Leeuwarden verplaatst van het rangeerterrein westelijk van het NS-station naar het industrieterrein westelijk van Leeuwarden. Om precies te zijn: de nieuwe containerterminal van M.S.C. ligt aan de zuidwestkant van Leeuwarden aan de buitenbocht van het Van Harinxmakanaal, schuin tegenover de Lorentzkade (van waaraf ik foto 2 heb gemaakt). Het is van verre te herkennen aan de grote, boven alles uitstekende portaalkraan waarmee de containers van en op de containerschepen kunnen worden getakeld. Dat ziet u op de hieronder staande 2 foto's uit 2013.

Het is duidelijk: containers worden tegenwoordig niet meer per vrachttrein getransporteerd, maar per schip. Mocht u nu denken dat Leeuwarden hiermee in de vaart der volkeren is opgestoten en zodoende over een indrukwekkende containerterminal beschikt, dan moet ik u teleurstellen. Hoe indrukwekkend de portaalkraan op foto 3 ook oogt tussen de stapels containers, Rotterdam heeft in de Waalhaven, de Eemhaven en op de 1-e en 2-e Maasvlakte veel meer kilometers aan kade vol containers tot zijn beschikking. En daar staan ook veel meer en veel grotere en hogere portaalkranen opgesteld met evenzeer grotere en hogere stapels containers, vaak tot wel tien stuks of meer hoog opgestapeld.

Haak in de verte

Hallo ge-interesseerde blogvolgers,

Deze foto heb ik kort geleden gemaakt vanuit mijn flat. Het is de nieuwe verkeersbrug over de Zwette. Die brug is onderdeel van de nieuwe Haak om Leeuwarden, een verbindingsweg die voor een kwart om zuid-west-Leeuwarden heen loopt, vanaf het verkeersknooppunt bij Marssum, westelijk van Leeuwarden, naar het verkeersknooppunt bij Werpsterhoek, een eind zuidelijk van Leeuwarden. Deze nieuwe wegverbinding is op 18 december 2014 ge-opend en in gebruik genomen. Zoals op de foto is te zien, hebben veel automobilisten deze nieuwe route al ontdekt en wordt die al druk gebruikt. Mocht u de passerende auto's niet goed zien, linksklik dan eenmaal op de foto voor een vergroting.

Voorheen reden al die auto's en vrachtwagens altijd over de Hendrik Algraweg (de snelweg die parallel loopt langs de Boksumerdijk), direct zuidelijk van Leeuwarden en van het Van Harinxmakanaal. De verkeersweg is vernoemd naar Hendrik Algra (1896-1982), die achtereenvolgens onderwijzer, journalist, historicus en politicus is geweest.
's Ochtends vroeg op doordeweekse dagen reed er hoorbaar veel verkeer over de Hendrik Algraweg. Dan hoorde ik ze voorbijrijden en dan wist ik: het is tijd om op te staan en naar mijn werk te gaan. Maar nu rijdt al dat verkeer over de Haak in de verte, en dan hoor ik ze niet meer. Kortom: waarin een nadeel (geluidsoverlast vanaf een verkeersweg), een voordeel blijkt te zijn (vroeg opstaan).
Wanneer de Hendrik Algraweg precies is aangelegd, weet ik niet. Ik vermoed ergens in de jaren 70 of begin jaren 80.
Maar nu - met de ingebruikneming van de Haak om Leeuwarden - zal de Hendrik Algraweg buiten gebruik worden gesteld en worden verwijderd. Er rijdt nu al merkbaar minder verkeer over die weg.
Op de foto is op de voorgrond een portaal te zien van de spoorlijn van Leeuwarden naar Heerenveen. En in het weiland daarachter lopen schapen te grazen. De Leeuwarder gemeenteraad heeft plannen om bij mij aan de overkant de weilanden om te vormen tot een bedrijventerrein met verderop woonwijken. Daar ben ik persoonlijk niet zo blij mee: het uitzicht zal er minder fraai door worden. Maar daarnaast, en eigenlijk belangrijker: zo gaat er vruchtbare landbouwgrond verloren. Overigens bestonden die plannen al in de jaren 90, maar zijn ze sinds 2008 op de lange baan geschoven vanwege de economische crisis. Of ze ooit alsnog worden uitgevoerd?

Zonsondergang met Beers op de voorgrond

Hallo ge-interesseerde bloglezers,

In de winter, als de dagen korter worden, heb ik vanuit mijn flat een fraai uitzicht op de zuidwestelijke hemel. En als het niet al te bewolkt is en niet te veel regent (zoals de afgelopen weken helaas te vaak gebeurde) , krijg ik een spectaculaire lichtshow te zien in de vorm van een prachtige zonsondergang. Zo maakte ik op 4 januari 2015 deze mooie foto van de zon. Daarop is de zon te zien, voor de helft achter de horizon gezakt. Verder ziet u in profiel voor de zonneschijf de toren van de kerk van Beers. Direct rechts, naast de zonneschijf is het staketsel te zien van het gereconstrueerde Uniastate.

Beers zelf is een aardig dorp op fietsafstand van Leeuwarden en in de zomer een bezoek waard. Vanaf de toren van Uniastate heb je een wijds uitzicht over de hele omgeving. En ook de kerk is in de zomermaanden voor bezoekers te bekijken.

Vergeten 2 jubileums te memoreren

Hallo blogvolgers,

Even een melding tussen mijn vele blogstukjes door: Dit wordt mijn 206-e blogstukje. Daarmee ben ik vergeten dit jubileum te melden: Twee maanden geleden, op 5 oktober 2014 plaatste ik mijn 200-e blogstukje. Dat was mijn verslag over mijn Zomervakantie in Rotterdam. Daarom, bij deze meld ik dit jubileum-feit achteraf alsnog.
Er was nog een jubileum te melden rond mijn blogsite. Het is alweer 5 jaar geleden - om precies te zijn: in november 2009 - dat ik - binnen het kader van de cursus 23dingen, bedoeld om kennis te nemen van allerlei nieuwe mogelijkheden op het gebied van internet en social media - ben begonnen met bloggen. Ik blog nu al 5 jaar met plezier.
Ik heb in die 5 jaren veel wetenswaardigheden verteld over dorpen en steden waar ik een dagtocht of reis naar toe heb gemaakt. Ik combineerde dat vaak met een beschrijving van een plaatselijk museum dat ik dan had bezocht en dat ik dus warm aanbeval om ook te bezoeken. Daarnaast vertelde ik zo nu en dan ook allerlei andere historische of natuurwetenschappelijke wetenswaardigheden, of gaf ik een leestip voor een interessant boek.

Daarom heet mijn blogsite ook Herberts Wetenswaardigheden. Het is mijn collega's vaak opgevallen dat ik zoveel weet. Tsjaa. Ik lees ook ontzettend veel. Vroeger las ik veel romans (detectives, spionage, oorlog, avontuur), maar sinds circa 10 jaar juist veel informatieve boeken en tijdschriften. In veel gevallen betreft het geschiedenis. Natuurlijk over de Eerste Wereldoorlog, wat dit jaar extra aandacht krijgt omdat die 100 jaar geleden uitbrak. En ook over de Tweede Wereldoorlog, vooral over die ene week in mei 1940 in Nederland. Maar ook veel boeken over Rotterdam (waar ik geboren ben), en de omringende dorpen en regio's, omdat mijn voorouders daar vandaan komen (want ik doe ook al vele jaren aan stamboomonderzoek). En ja, ook over Friesland en Leeuwarden (omdat ik er woon). Dat leidt soms tot de vreemde situatie dat ik meer weet te vertellen over de hoofdstad van Friesland dan mijn collega's en kennissen (die er zijn geboren). Overigens heb ik datzelfde ook weleens meegemaakt met mijn familieleden in Rotterdam. En ik heb het zelfs ook meegemaakt met mijn kennissen in Groningen-stad.
Omdat ik zoveel weet, noemden mijn collega's mij al in de jaren 80 een wandelende encyclopedie.

De eerste Encyclopedie werd tussen 1750 en 1772 samengesteld en geschreven door de bekende Franse schrijver en Verlichtings-filosoof Denis Diderot (1713-1784), samen met zijn collega Jean le Rond D Alembert (1717-1783). Daarmee wilden zij alle toenmalig bekende kennis verzamelen en vastleggen voor het nageslacht om te voorkomen dat die kennis verloren zou gaan. Dat werd een trend. In 1870 werd er een begin gemaakt met de uitgave van een Nederlandse encyclopedie. Die werd samengesteld en geschreven door de bekende doopsgezinde dominee Anthony Winkler Prins (1817-1908). Hierboven op foto 1 ziet u zijn standbeeld in Veendam staan. Dat beeld staat daar voor de vroegere HBS in Veendam. In dat schoolgebouw is tegenwoordig het Veenkoloniaal Museum gevestigd. Dat is een zeer interessant museum (aanrader!) over de geschiedenis van Veendam en het omringende veengebied vanaf de prehistorie tot nu, en over de veenkoloniale scheepvaart vanuit dat veengebied langs alle Europese kustgebieden. In 1882 rondde Anthony Winkler Prins de enorme klus af en presenteerde hij een 16-delige encyclopedie. In latere jaren werd die van tijd tot tijd aangevuld en herzien en opnieuw uitgegeven. De 9-e en voorlopig laatste uitgave was in de periode 1990-1993; die bestond uit 26 delen. Daar valt ook nu nog heel veel kennis en wetenswaardigheden uit te halen.
Ook in de omringende landen kwam men op het idee om een encyclopedie te schrijven. Zo ontstond al vanaf 1768 de Encyclopedia Brittanica. En gedurende de hele 19-e eeuw werd in Duitsland de steeds dikker wordende Brockhaus Encyclopedie door de Uitgeverij Brockhaus te Leipzig uitgegeven. En vanaf 1926 werd in Sovjet-Rusland de Grote Sovjet Encyclopedie uitgegeven. Zo gebeurde dat ook in veel andere landen.
Met de komst van internet ontstond er in 2001 een nieuwe mogelijkheid: de wikipedia, waarvan het internet-adres luidt: http://nl.wikipedia.org . In die internet-encyclopedie is nog veel meer informatie te vinden dan in de gedrukte Winkler Prins. Bovendien kan in de wikipedia informatie ook snel worden aangevuld met nieuwe informatie. Iets wat met een gedrukte encyclopedie lastiger is te doen. Inderdaad: Alle informatie in dit blogstukje heb ik kunnen vinden in de wikipedia. Zelf sta ik zo nu en dan ook versteld over hoeveel informatie over zoveel zeer verschillende onderwerpen daarin te vinden is. En als je op een van de talen klikt in de kolom helemaal links van de internetsite van de wikipedia, dan krijg je vaak meer informatie (in het Engels of Duits of andere talen) dan in het Nederlands, al is dat vaak ook afhankelijk van het onderwerp. Onderwerpen met betrekking tot Duitsland worden in de Duitstalige wikipedia natuurlijk uitgebreider behandeld dan in de Nederlandse wikipedia. En voor onderwerpen met betrekking tot Groot-Brittannie geldt natuurlijk hetzelfde. En dat geldt natuurlijk ook voor alle andere taalgebieden. Terwijl Nederlandse onderwerpen in de Engelstalige of Duitstalige wikipedia natuurlijk minder uitgebreid worden besproken.

Ik heb de afgelopen jaren gemerkt dat velen mijn blog volgen en met belangstelling lezen. Maar het is me ook vaak opgevallen dat maar weinigen erop reageren. Dat vind ik toch wel jammer. Gelukkig zit er een tellertje op mijn blogsite, zodat ik kan zien hoeveel bezoekers op mijn blogsite komen. En daaraan kan ik zien dat er veel belangstelling is voor mijn verhalen vol wetenswaardigheden. Daarom zal ik ook volgend jaar doorgaan met bloggen.
Maar nu komen eerst de feestdagen van Kerst en oud-en-nieuwjaar. Vandaar foto 2: de kerstboom die in de fraai gerestaureerde stationshal van het Hoofdstation Groningen staat. Tot volgend jaar, met nog meer blogberichten van mij vol interessante wetenswaardigheden.

Meer over de Blaak en de Gedempte Binnenrotte in Rotterdam

Hallo Blogvolgers,

Er valt veel meer te vertellen over de diverse panden die langs de Gedempte Binnenrotte en de Blaak staan. Niet alleen over de Markthal, waar ik in mijn vorige blogstukje van 14 december 2014 (hier direct onder) over vertelde.

Hieronder ziet u foto 1, die ik gemaakt heb in de zomer van 1993 (!), vanaf de bovenste etage van de Centrale Bibliotheek op de hoek van de Hoogstraat met de Gedempte Binnenrotte. Daarop ziet u langs de zuidkant van de Hoogstraat nog een rij panden staan. In de verte ziet u de Groene Theedoek, de grote kantoortoren met de groene glazen gevel. Officieel is dat het WTC, dat naast de beurs (herkenbaar aan het smalle torentje er naast) aan de Coolsingel staat. Op de voorgrond ziet u de Gedempte Binnenrotte, die zich uitstrekt tot aan de Blaak (links niet zichtbaar op de foto). Op het Luchtspoor (uit 1877) ziet u juist een trein voorbij denderen. Dat ging altijd gepaard met zeer veel geluidsoverlast. Ik ben blij dat ik toen in de zomer van 1993 deze foto heb gemaakt, want in september 1993 werd de Willemspoortunnel in gebruik genomen en werd daarna het bovengrondse spoorwegviaduct (in Rotterdam Luchtspoor genoemd) gesloopt. Ik heb al eerder over dit Luchtspoor geblogd, namelijk op 17 mei 2014, onder de titel: Het Nieuwe Rotterdam Centraal Station. De hier onder staande foto is dus een historische foto.

Op foto 2 hier onder ziet u dezelfde Gedempte Binnenrotte weer, maar dan 16 jaar later, in 2009. Nu was er wel ruimte voor de dagelijkse markt op de Gedempte Binnenrotte. Alleen ontbreekt nu het Luchtspoor. Het zorgt duidelijk voor meer ruimte op het plein. De spoorlijn loopt nu door de Willemspoortunnel, 10 meter diep onder de grond. Ook daar heb ik al eerder iets verteld, compleet met een foto van het NS-station Blaak, in een eerder blogstukje, namelijk dat van 5 oktober 2014 getiteld: Zomervakantie in Rotterdam. Verder ziet u dat de panden aan de zuidkant van de Hoogstraat zijn gesloopt. Dat was in verband met de aanstaande bouw van de Markthal. En opnieuw ziet u duidelijk in de verte weer de Groene Theedoek. En rechts daarvan ziet u de Sint Laurens Kerk met de toren in de steigers, bekleed met doeken waar de toren ook weer op staat afgebeeld. Rotterdam houdt zijn naam duidelijk hoog als werkstad.

Waar is de precieze plek van waar ik deze foto's heb gemaakt? Dat ziet u op foto 3 hieronder, ook uit 2009. Daar ziet u de Centrale Bibliotheek (uit 1983), ontworpen door het bekende Rotterdamse architectenbureau Van den Broek en Bakema. Dat bibliotheekgebouw ziet er aan de buitenkant uit als een waterval (het blauwe glas waaronder de roltrappen zijn geplaatst), over witte rotsen (het gebouw zelf, dus), met die gele buizen aan de buitenkant. Vandaar de bijnaam van dit pand: de Glazen Waterval. Overigens heeft het gebouw meer bijnamen: De IJstaart, de Gasfabriek, de Stofzuiger, de Centrale Verwarmingsketel, de Sneeuwberg, en de Buisbaby. Ik stond op de zesde etage helemaal bovenaan onder die Glazen Waterval. Van daaraf maakte ik mijn foto's (in 1993 en in 2009) van dit spectaculaire uitzicht over de Blaak en de Gedempte Binnenrotte. Daar staat op het raam een tekst die iedereen ter harte zou moeten nemen: Als dit Narvik was, zou ik beter kijken. Anders gezegd: pas als je in een andere stad in een ander land bent, ga je pas beter kijken; doe dat a.u.b. ook als je weer thuis bent in je eigen stad; ook daar valt meer te zien dan je aanvankelijk dacht.

Verder ziet u op de foto rechts naast de Centrale Bibliotheek de Blaaktoren (ook wel bekend als het Potlood) staan, met daarnaast in de verte de rode boog van de Willemsbrug en het Witte Huis. Naast de gebruikelijke collectie boeken voor de lezers, heeft de Centrale Bibliotheek natuurlijk een aparte collectie boeken en video's en DVD's specifiek over Rotterdam. Verder heeft de Centrale  Bibliotheek ook een aparte ruimte met daarin de Erasmuscollectie. Dat is de grootste collectie boeken ter wereld van en over de bekende Rotterdamse filosoof, theoloog en humanist Desiderius Erasmus (circa 1466 - 1536). Daarom staat op de voorgevel boven de ingang van de Centrale Bibliotheek een tekst van Erasmus: Heel de Wereld is mijn Vaderland.

Nieuw: de Martkhal in Rotterdam

Hallo Bloglezers,

Eind oktober was ik voor de zoveelste keer weer een kort weekje in Rotterdam. Daar is op 1 oktober 2014 de nieuwe Markthal geopend. Die is ge-inspireerd op de markthallen zoals die in de Middeleeuwen in vele steden stonden en waar je in vroeger tijden dagelijks je verse voedsel kon kopen. Vanaf de opening van de Markthal in Rotterdam op 1 oktober 2014, werd de Markthal gelijk zeer druk bezocht door vele nieuwsgierigen. Niet alleen door Rotterdammers, maar ook door mensen van elders. Het is een enorm gebouw van 40 meter hoogte met in de overkoepelende zijwanden bijna 230 dure koopwoningen. Het enorme bouwwerk staat aan de Blaak, vrijwel recht tegenover de Centrale Bibliotheek (met zijn gele pijpen langs de buitenkant) op de hoek Hoogstraat-Blaak, en de flat bekend als het Potlood, en de bekende kubuswoningen. Die Centrale Bibliotheek kunt u goed weerspiegeld zien op foto 1. Op foto 2 ziet u een fraaie doorkijk door de hele Markthal vanaf het terras waar ik koffie heb gedronken, met buiten van links naar rechts een klein stukje van de Centrale Bibliotheek met zijn gele pijpen, het Potlood, en de kubuswoningen.
Onder de Markthal is een enorme parkeerkelder van 4 etages diep, bereikbaar per roltrap, die als bijnaam de Tijdtrap heeft gekregen. Die ziet u op foto 4. Op de zijkant van de roltrap ziet u een aantal jaartallen staan waarmee belangrijke gebeurtenissen uit de geschiedenis van Rotterdam werden gememoreerd. Voordat de bouw begon in oktober 2009, is er archeologisch onderzoek verricht en zijn er vele vondsten gedaan uit de Middeleeuwen. Om enigszins precies te zijn: uit de 14-e eeuw en - nog dieper - uit de 10-e eeuw. Een aantal van die vondsten zijn tentoongesteld in vitrines in de parkeerkelder, geplaatst rond de trappenhal.
En dan dat plafond! Spectaculair! Enkele delen ervan ziet u op de foto's 3 en 4 en 5. Op die laatste foto nummer 5 ziet u een scheefstaande toren. Dat is niet de Oldehove te Leeuwarden, maar de toren van de Sint Laurenskerk. Dat kunt u zien aan het wapen van Rotterdam boven de klok. En die koe op de voorgrond? Dat zal wel een echte Friese koe zijn. Overigens, op foto 1 ziet u links de Markthal met rechts ervan de Middeleeuwse Sint Laurenskerk met diezelfde toren.
Eind oktober waren er al circa een miljoen bezoekers binnen geweest. En het was er nog steeds zeer druk met kopers en bezoekers. Ik zag ook veel mensen met een fototoestel rondlopen en foto's maken. Ik heb er rondgewandeld, foto's gemaakt (ik was dus niet de enige), en gesmuld van een kop koffie met een chocoladetaartpunt. Hieronder staan een vijftal foto's die ik toen gemaakt heb.

Overigens heeft de markthal 1 nadeel: de klimaatbeheersing. In oktober 2014 was het nog warm in de Markthal; sommigen vonden het zelfs om te smoren. In november 2014 werd het koud en moesten er kachels op de terrassen worden geplaatst en in december 2014 was er sprake van dat er schuttingen moesten worden geplaatst in de markthal voor tegen de tocht. 

Hier werd in Den Haag de contrarevolutie voorbereid en uitgevoerd

Hallo bloglezers,

Afgelopen zomer ben ik in juli 2014 vanuit Rotterdam een dagje uit naar Den Haag geweest. Daar blogde ik al eerder over op 5 oktober 2014 onder de titel Zomervakantie in Rotterdam. Daar in Den Haag maakte ik de 3 hier onder staande foto's: op foto 1 de Koninklijke Stallen gelegen achter het paleis Noordeinde (let op de vergulde paardekop in die halfronde timpaan), op foto 2 het Malieveld gelegen recht tegenover het NS-station Den Haag Centraal, en op foto 3 het paleis Noordeinde. Wilt u de foto's vergroot bekijken, klik er dan op om ze beter te bestuderen.

In november 1918 heerste er een nerveuze spanning in Rotterdam en Den Haag. De Grote Wereldoorlog voorbij de Nederlandse grenzen begon een opvallende wending te nemen: de Geallieerden - die overigens bij wijze van spreken op hun laatste tandvlees liepen - wisten eindelijk de eeuwige patstelling in de modderige loopgraven te doorbreken en de Duitsers terug te drijven. De 4 jaar durende slijtageslag begon zijn einde te naderen. De Duitsers besloten daarom, voordat de definitieve ondergang werkelijkheid werd, zich over te geven. Dat leidde tot de capitulatie in de bekende spoorwegwagon bij Compiegne op 11 november 1918. Daarover heb ik geblogd op 7 november 2012 onder de titel Dodenherdenking in november. Onderwijl vluchtte de Duitse Keizer ineens naar Nederland. Dat was een verrassende gebeurtenis, vergelijkbaar met een donderslag bij heldere hemel. Maar in werkelijkheid was dat vertrek al lang in het geheim voorbereid door generaal van Heutz. Jazeker, dat was inderdaad de voormalige gouverneur-generaal in Nederlandsch Indie die in Coevorden was geboren. Over hem had ik ook eerder geblogd, namelijk op 14 juni 2014 onder de titel Enkele maanden geleden: dag naar Coevorden.

Als indirect gevolg van de Grote Wereldoorlog was ook in het neutrale Nederland de situatie onaangenaam geworden. De economie had een paar flinke deuken opgelopen, de werkloosheid was gestegen, de armoede toegenomen, en er was een krakkemikkig distributiesysteem ingevoerd. Werkloze arbeiders en gemobiliseerde soldaten roerden zich. Er leek een revolutionair tij over Europa te spoelen - dat in de woorden van de leider van de SDAP Pieter Jelles Troelstra - geen halt leek te houden bij Zevenaar aan de Duitse grens. Het was duidelijk een rode week in Nederland. Pieter Jelles Troelstra hield revolutionaire toespraken in de Tweede Kamer. Dat zorgde voor grote schrik onder de politici van de confessionele partijen (de ARP, de CHU, en de KVP, die in 1980 zijn opgegaan in het CDA). Zij lieten antirevolutionaire pamfletten drukken en verspreiden. Daarnaast preekten en waarschuwden dominees en pastoors tegen de gevaren van uit de hand lopende revoluties en tegen het goddeloze communisme onder verwijzing naar de totaal uit de hand gelopen revolutie gevolgd door de bloedige burgeroorlog in Rusland onder Lenin en Trotski. Daar schreef ik al eerder iets over op mijn blog op 5 januari 2014 met als titel Bekende Russische stad in het nieuws.
Er waren ook conservatieve krachten binnen het Nederlandse leger. Zij besloten om tot actie over te gaan. Daarvoor werden soldaten ingezet, die - heel opvallend - over het algemeen afkomstig waren van het platteland; zij waren over het algemeen veel gezagsgetrouwer dan stedelijke dienstplichtige militairen, en ze waren trouw aan volk en vaderland en aan de koninklijke Oranje-familie. Dit in tegenstelling tot de soldaten die afkomstig waren uit de steden; die waren over het algemeen bevattelijk voor de socialistische of zelfs communistische ideologie. Daarnaast hadden de soldaten van het platteland ook ervaring in de omgang met paarden! Dat was een cruciaal aspect bij dit contrarevolutionaire complot! Zij werden in het geheim getraind en ge-oefend in het uitspannen van de paarden voor de koets en het trekken van diezelfde koets. Dat gebeurde in de Koninklijke Stallen die u op foto 1 ziet. Op 18 november 1918 hield Wilhelmina samen met haar dochter Juliana een rijtoer door de stad Den Haag. Bij het Malieveld (te zien op foto 2) aangekomen drong (zogenaamd) het volk (?) op, spande spontaan (?) de paarden uit en trok de koets verder, helemaal naar paleis Noordeinde (te zien op foto 3). Kortom: een grote Oranje-demonstratie. Maar - zoals u wel zult hebben begrepen - was het helemaal niet spontaan, maar zorgvuldig geregisseerd en was het uitspannen van de paarden al van te voren ge-oefend door de militaire vrijwilligers in de Koninklijke Stallen, gelegen achter Paleis Noordeinde! Zo werd de contrarevolutie voorbereid en uitgevoerd in die rode week gedurende november 1918.
Daarna verliep de revolutie en vertrok Troelstra volledig overspannen naar huis.

Ik heb hierover al 3 jaar geleden geblogd, namelijk op 13 januari 2011, onder de titel: Leestip over de revolutie die niet doorging. Daar vermeldde ik ook de volgende zeer informatieve boeken over die mislukte revolutiepoging in Nederland.  Dit zijn de titelgegevens:

Scheffer, H.J.
November 1918 : journaal van een revolutie die niet doorging / H.J. Scheffer . - Amsterdam : De Arbeiderspers , 1968 . - 312 p.

Wijne, J.S.
De Vergissing van Troelstra / Johan S. Wijne . - Hilversum : Verloren , 1999 . - 88 p. : ill. ; 17 x 20 cm. - (Verloren Verleden ; dl. 8) . - ISBN 90-6550-449-4